Take back the city!

Money makes the world go round. Steden en dan vooral het vastgoed in steden zijn geliefde investeringsobjecten. Maar de drang om ruimte te commercialiseren en te beheersen rukt steeds verder op, ook voorbij losse objecten. Het is steeds moeilijker om nog een plekje te vinden dat niet tot doel heeft om geld te verdienen – direct of indirect. Over de ‘ontginning’ (of het uitmelken) van onze publieke ruimte.

‘All you can eat’-planologie

Het ideaal van de compacte stad wordt weer eens afgestoft. De “betonstop” wordt voorgesteld als radicaal einde van het onbegrensd bouwen in Vlaanderen. Maar feitelijk wordt de verkeerde discussie gevoerd. Juridisch gezien heeft een deel van die open ruimte geen bestaansrecht. Dat komt omdat Vlaanderen ruimtelijk gezien een veel te groot jasje heeft.

Een tafelkleed als masterplan

Recent mocht ik meewerken aan een uniek experiment, gebaseerd op de methodiek van ‘Appreciative inquiry’ (waarderend onderzoek of waarderend leren). Dit is een aanpak gericht op veranderings- en verbeterprocessen in organisaties. Concreet komt het er op neer om -letterlijk- alle deelnemers rond de tafel te zetten en te laten dromen.

Wat is nog van waarde?

Een vraag die al een poosje door mijn hoofd dwaalt: waar hechten wij nog waarde aan? Aanleiding is een VPRO-reportage van 30 maart 2015: The Newsroom – off the records. Deze reportage gaat over de worsteling van een Deense sensatiekrant. De oplages kelderen en de krant kan niet meer mee in de huidige tijd; ze moeten zich aanpassen aan het hogere tempo waarin nieuws wordt geconsumeerd en de vraag van de lezer naar meer, sneller nieuws met steeds meer sensatie. Waar hechten wij nog belang aan in het moordende tempo van de huidige consumptiemaatschappij?